Xclusief: Arie Luyendyk over zijn nieuwe boek, vertrek naar de VS en de winst in de Indy 500

Met een brede glimlach op het gezicht sloeg Arie Luyendyk (Sommelsdijk, 21 september 1953) als eerste zijn eigen boek “Arie Luyendyk – de biografie van een uniek raceleven” open. Samen met Mark Koense werkte de tweevoudig Indy 500-winnaar aan het boek over de inderdaad ‘bijzondere’ carrière in de Verenigde Staten. In een exclusief interview met RaceXpress doet de 70-jarige coureur, die furore maakte in de Verenigde Staten, een boekje open over zijn illustre loopbaan.

"Ja, er is best wel lang aan gewerkt. Ik schrijf al ruim tien jaar columns voor RTL GP Magazine. En na een aantal jaren, misschien vier jaar geleden, zei Mark Koense: ‘We hebben er al zoveel verhalen op, daar kunnen we best een mooi boek van maken."

Met verhalen uit zijn columns, een flinke dosis anekdotes van zijn vrouw Mieke en zijn kinderen is dit 400 pagina's tellende boek tot stand gekomen: "Het is een mooi boek geworden, ik was er echt van onder de indruk.”

Luyendyk stond versteld van het resultaat toen hij het eerste exemplaar in zijn handen kreeg gedrukt: "Ja, dat was helemaal te gek. De tweede foto die in het boek zat, was er eentje die ik nog nooit eerder had gezien. Dus er waren wel wat verrassingen voor me in het boek. Want lang niet alle foto's in het boek zijn door mij aangeleverd. Maar Mark had zelf ook foto's geregeld. Dus op het eerste oogopslag was het echt geweldig."


Zijn zoon Arie Jr. heeft ook een mooie loopbaan. Als coureur trad hij in de voetsporen van zijn vader. In 2006 reed hij mee in de Indy 500.

Tegenwoordig is Arie Jr. een grote tv-persoonlijkheid (The Bachelor) in de States. Maar een volgende Luyendyk in de autosport hoeven we niet snel te verwachten. "Mijn oudste kleindochter is nu vier, maar ik zie haar liever niet in een kart. Ze kan beter op turnen gaan, dat is veiliger", lacht opa Arie.

In het boek staat gedetailleerd beschreven hoe Luyendyk in de Verenigde Staten terechtkwam. "Ik was een beetje uitgeraced in Europa", stelt hij met een lichte Amerikaanse.

"De mogelijkheden waren er niet meer voor mij", legt de Zeeuw uit. De kans om hogerop te komen had hij gemist. En dat betekende destijds hogerop komen bij een goed Formule 2- of Formule 3-team."

"En ja, er zat gewoon geen toekomst meer in. In Europa was het gewoon over voor mij. En destijds was het ook niet zo. Het was ook niet makkelijk om sponsoren te vinden, want dat ging altijd over geld. Als je bijvoorbeeld in een fabrieksteam wilde rijden van March of Vanwall, dan moest je wel geld meenemen. Nou, dat was altijd een probleem, want dat had ik helemaal niet."

Dat de toekomst van Luyendyk niet in Europa lag, werd al snel duidelijk. Aan de andere kant van de plas deden die mogelijkheden zich wel voor. "Toen kreeg ik de mogelijkheid om in Amerika te racen. Ik kreeg een uitnodiging en ben toen maar gewoon gegaan. Toen ik daar eenmaal was, zei ik tegen mijn vrouw Mieke: dit is waar ik moet gaan racen.”

Hij pakte zijn koffers direct en ging zijn American Dream achterna. "Voor mij waren er al wat Europeanen die richting de VS gingen. Hen had ik wel gevolgd en daarom wist ik wel wat ik kon verwachten."

"Zonder die uitnodiging was ik waarschijnlijk nooit naar Amerika gegaan. Want, dat deed je niet", zegt hij op nuchtere toon.

"Je gaat niet zonder plan weg met het idee: ik ga naar Amerika en ik ga eens kijken wat ik daar kan regelen. Nee, die stap was toen misschien nog wel veel groter dan die nu is."

Luyendyk reed sinds 1985 fulltime in het CART-kampioenschap. Dat jaar reed hij zijn eerste Indy 500 en eindigde toen al op een knappe zevende plaats: “Toen ik mijn eerste ronde reed op Indy, wist ik al dat deze auto me goed lag. Je kunt het voelen op de baan. Het is zo moeilijk te omschrijven, maar het is gewoon een bijzondere baan. Je kunt niet direct voluit op Indy. Je bouwt het per sessie op, maar dat circuit heeft altijd iets met me gedaan. ”



Tussen 1985 en 1990 scoorde Luyendyk als Europese outsider meerdere podiumplekken, waaronder een knappe P2 in Portland. In 1990 won Luyendyk zijn eerste CART-race en niet zomaar één, de Indy 500: “Dat was een geweldige race”, blikt hij terug op zijn eerste overwinning op de Yard of Bricks. “Ik startte op P3 en was de hele wedstrijd snel. Tijdens een van de pitstops hebben we wat aan de auto aangepast en in de laatste stint liep ik heel snel naar Bobby Rahal."

"Ik won en toen ik in de winners circle kwam, wist ik niet zo goed wat ik moest zeggen of doen. Weet je wat het is. Ik had gewoon dorst. Maar ja, tijdens de race durfde ik niet te drinken.”

Op de vraag welke melk Arie bij de podiumceremonie dronk, zei hij: “Ach joh, in die tijd konden we nog helemaal niet kiezen. Ik denk dat het volle melk was. Het smaakte prima hoor. Heb er nooit last van gehad.”

Na deze overwinning in Indy scoorde hij nog zes CART- en IndyCar-overwinningen, waaronder nogmaals een overwinning op Indy. Nadat hij in ’93 op pole startte en als tweede over de streep kwam, wilde hij ‘the greatest racing spectacle on earth’ nog een keer winnen.

In 1997 plantte hij zijn Treadway Racing-bolide op pole en won hij deze na een hevige battle met Scott Goodyear: “Ook dit was weer een geweldige ervaring voor mij. Het was toch wel weer leuk om na een paar jaar na de eerste zege opnieuw te bewijzen dat je dit als Nederlandse jongen kan bereiken.”



Het ruim 2 kilo wegende boek over “Arie Luyendyk – de biografie van een uniek raceleven” is te koop in de RTL GP Magazine-shop.