Oscar Piastri over leven in de Formule 1: “Ik probeer te vergeten dat ik in een F1-auto zit”

Oscar Piastri heeft openhartig gesproken over het grootste verschil tussen racen in zijn jeugd en zijn leven nu in de Formule 1 tijdens een uitzending van de High Performance Podcast.

Volgens de Australiër zit dat verschil niet alleen in het rijden zelf, maar vooral in alles eromheen. Waar het vroeger simpel was—instappen, rondjes rijden en weer naar huis, komt er op het hoogste niveau veel meer bij kijken.

Hij zei: “Je rijdt in de snelste auto’s ter wereld. Maar wat anders is, is dat er achter de schermen enorm veel werk bij komt kijken. Denk aan het technische en prestatiegedeelte, maar ook aan marketing, media en sponsoren. Als je elf jaar oud bent, stap je gewoon in je kart, rijdt je rondjes en ga je weer naar huis. Dat is het zo’n beetje. Dat is dus wel anders dan waar je als kind van droomt, maar het hoort er allemaal bij.”

Toch ligt het grootste verschil volgens Piastri in de mentale benadering tijdens het rijden. In de Formule 1 moet hij zichzelf soms bewust dwingen om afstand te nemen van het moment.

Hij vertelde: "Als je er middenin zit, moet je soms bewust een stap terug doen om te beseffen wat je eigenlijk aan het doen bent. Tijdens het rijden denk ik gewoon: ik bestuur mijn auto. Ik probeer eigenlijk te negeren dat het een Formule 1-auto is en de snelste auto ter wereld. Ik zie het als mijn werk en probeer dat zo goed mogelijk te doen."


“Het gevoel in de auto en wat ik probeer te bereiken is eigenlijk hetzelfde als toen ik tien jaar oud was. Maar de tienjarige versie van mij zou denken: dit is het mooiste wat er bestaat.”

Volgens Piastri komt daar nog iets bij: in de Formule 1 zijn succes en resultaten ineens binnen handbereik. "Je moet echt bewust dat stapje terug doen, want zodra je in de Formule 1 zit, mik je op overwinningen en kampioenschappen. Dat voelt niet meer zo ver weg, maar juist binnen handbereik.”

Daarnaast erkent hij dat het leven als F1-coureur ook offers vraagt, vooral op persoonlijk vlak: “Ja, absoluut. Ik haal heel veel plezier en voldoening uit het feit dat ik mag racen voor mijn werk en dat ik in een competitief team zit dat meedoet om overwinningen, podia en kampioenschappen. Dat is waar je als coureur altijd van droomt. Maar het komt niet zonder prijs. Zeker als je niet uit Europa komt, moet je al op jonge leeftijd verhuizen. Voor mij was dat op mijn veertiende.”

Terugkijkend realiseert Piastri zich hoe groot die stap eigenlijk was: “Ik was jong en misschien een beetje naïef. In mijn hoofd ging ik gewoon naar Europa om tegen de beste coureurs ter wereld te racen, en dat klonk geweldig. Maar achteraf is het best een moeilijke beslissing geweest. Je ziet je familie nauwelijks. Zelfs nu ben ik maar een paar weken per jaar thuis, bijvoorbeeld met kerst.”

De cijfers maken dat extra duidelijk: “In ongeveer tien jaar heb ik in totaal misschien zeven of acht maanden echt thuis doorgebracht met mijn familie, buiten het racen om. Op het circuit zie je elkaar wel, maar dat is toch anders dan gewoon thuis zijn.”

Toch heeft Piastri geen spijt van zijn keuzes: “Uiteindelijk heb ik besloten dat ik Formule 1-coureur wilde worden en dat ik bereid was om daar bepaalde dingen voor op te geven. Ik ben heel blij dat het gelukt is, en ik geniet er enorm van om raceauto’s te besturen.”