Oscar Piastri over het harde besluit dat zijn Formule 1-carrière vormgaf: "Als je niet geeft om wat je doet..."

McLaren-coureur Oscar Piastri was pas veertien toen hij samen met zijn vader een keuze maakte die zijn leven zou bepalen. Geen dramatisch moment, maar een jongen die heimwee afwoog tegen ambitie.

De negenvoudig Grand Prix-winnaar staat bekend om zijn kalmte onder druk. Die rust werd gesmeed ver voordat hij in de Formule 1 belandde, in kostschoolslaapzalen duizenden kilometers van huis.

Op zijn veertiende verliet Piastri Australië voor Europa om de top van de autosport te bereiken. Zijn vader ging de eerste zes maanden mee, maar stelde hem daarna voor een keuze. "Ofwel je blijft hier, gaat naar kostschool en blijft je droom najagen, ofwel je gaat met mij terug naar huis", vertelt Piastri.

De keuze was helder: comfort en vertrouwdheid tegenover onzekerheid, eenzaamheid en kansen. "Ik genoot van het racen in Europa tegen de beste jongens ter wereld. Het zou zonde zijn geweest om terug te gaan."

Die zelfstandigheid werd een bepalend kenmerk. Terwijl Piastri de juniorklassen doorliep en titels won in de FIA Formule 3 en Formule 2, onderscheidde zijn temperament hem net zozeer als zijn talent.

"Ik heb bewust geprobeerd niet te opgewonden te raken, maar ook niet emotieloos te zijn. Als je niet geeft om wat je doet, gebeurt er ook niets goeds. Die balans vinden was een leerproces."

Alleen wonen als tiener bracht helderheid. Racen was niet alleen een passie, het werd de reden achter elk offer. "Het was simpel: dit is hoe ik mijn droom bereik. Dus moest ik de emotie eruit halen."

"Voor de meeste kinderen klinkt wonen op school behoorlijk afschrikwekkend. In het begin was ik er ook niet enthousiast over. Maar ik moest doorbijten als dit was wat ik wilde", aldus Piastri.