"Ik ben er volle bak overheen gegaan, soms wel met vier wielen los"

Een rechtstreeks duel met Erik Wevers dreef hij Erik van Loon in de tweede etappe van de Dakar 2012 tot het uiterste. Vol gas joeg Van Loon zijn Mitsubishi over kilometerslange ‘vieze duintjes’. "Met vier wielen los soms. Dat deed af en toe wel pijn", was de reactie van de Brabander. De proef van 290 kilometer van Santa Rosa naar San Rafael werd gewonnen door nasser Al-Attiyah in de Hummer voor de Monster Energy MINI van Peterhansel, terwijl Van Loon en Wevers een geweldige strijd hadden om de eer van beste Nederlander in de etappe.


Voor Van Loon begon de rit met een snel stuk. "Plankgas eroverheen", beschreef Van Loon het eerste deel van de etappe. "Een van onze concurrenten, Matthias Kahle, stond al bij de start met problemen. Ik had dus vrij baan. Op sommige stukken boven de 170 kilometer. Al vrij snel had ik de Toyota van Alvarez in het vizier." Maar daar ging het eventjes mis. Volgens het roadbook moesten Van Loon en zijn navigator Harmen Scholtalbers bij een hek rechtsaf. Maar er kwam geen hek. Dat was al omver gereden door een andere auto. "Daar zijn we even een stukje verkeerd gereden. Niet veel, maar genoeg voor Wevers om ons te passeren."

Eenmaal terug op het goede spoor in de duinen kwamen Van Loon en Scholtalbers geen auto tegen. ,,Alleen heel veel motor- en quadrijders die hopeloos vast stonden of waren gevallen. We hebben er zeker 30, 40 ingehaald. Het waren hele vieze duintjes en knippen: een harde ondergrond met los zand er overheen. Ik ben er volle bak overheen gegaan, met vier wielen los. Dat gaf wel harde klappen soms en dat deed best pijn af en toe. Maar daar hebben we wel weer gewonnen op Wevers.’’

In het laatste deel, ongeveer 15 kilometer voor de finish, kwam Van Loon weer bij Wevers. ,,Ik heb op de Sentinel gedrukt (een claxonsysteem waarbij in de voorste auto licht- en geluidssignalen worden doorgegeven ten teken dat er een snellere auto langs wil, red.) maar hij ging niet opzij. Pas toen ik echt zo kort op zijn bumper zat dat hij niet anders kon, liet hij me erlangs. Hij was wel pissig toen hij zag dat ik het was.’’

Toch bleef Wevers nét voor Van Loon in de daguitslag. Wevers eindigde als dertiende, Van Loon als veertiende. Toch was Van Loon tevreden: ,,Vorig jaar verloor ik nog veertig minuten. Nu maar zeventien.’’