Frans Verhoeven als een steenbok: "Niet in roadbook, meter of tien beneden"

De dertiende etappe van de Dakar 2012 was een mooie rit met veel Afrikaanse trekjes en lekker veel duinen. "Maar hoge duinen waren het niet", vond Frans Verhoeven, die achtste werd. "Sommige duintjes kon ik op mijn knieën overheen." Erg moeilijk was de etappe van Nasca naar Pisco niet, constateerde Verhoeven. Maar net als in alle andere twaalf Dakar etappes zaten er wel gemenigheidjes in. Niet iedereen kwam ongeschonden uit de strijd: Marc Coma op de RedBull KTM reed met een aan alle kanten rammelend motorblok over de finish, David Casteu verbeet de pijn van een gebroken rib. "En ik had ook weer het een en ander", vertelde Verhoeven.


"Maar niet zo erg als bij Marc en David", lichtte de Sherco-rijder toe. "Bij mij was het slechts een flapperend achterspatbord. Dat kon ik met een paar tiewrapjes weer vastzetten voordat de hele bedrading weer aan gort ging. Het kostte me hooguit een paar minuutjes. Ik ben inmiddels heel bedreven in het snel vastzetten van losse onderdelen."

Verhoeven moest best flink aan de bak in de mulle Peruaanse duintjes. "Ik ben blij dat ik een erg goede conditie heb en dat ik nog goed fit ben, ondanks dat er nu bijna een hele Dakar op zit. In de duintjes kwam ik met mijn voorwiel vast te zitten. Het was donkergrijs zand dat hartstikke los trok. Zo los dat de motor steeds wegzakte. Om dat te voorkomen heb ik zeker 100 meter moeten duwen voor ‘ie weer trok. Toen heb ik me op mijn buik op het zadel gegooid en zo mezelf weer op de fiets getrokken."

De meeste van de duinen kon Verhoeven springend nemen. Eén keer maakte hij een megasprong. "Die was wat dieper aan de achterkant dan ik dacht. Maar op kilometer 242 was helemaal een mega-afstap, die niet in het roadbook stond. Daar klapte je zo een meter of tien naar beneden. Heel gevaarlijk."