Bloed, zweet en tranen voor Dutch Desert Wings

Om half drie ’s nachts waren Dutch Desert Wings Egbert Wingens en Carlo Reijs het bivak van Arequipa binnengekomen, om na een uurtje slaap om kwart over zes weer te vertrekken om aan de twaalfde etappe van de Dakar Rally te beginnen. “Bloed, zweet en tranen heeft het gekost, maar we zitten er nog in,” constateerde Wingens doodmoe maar opgelucht. Een groot stuk van de loodzware Dakar proef reden ze in het donker, nadat ze op de verbinding in het midden van de etappe ruim drie uur stonden te wachten wegens een afgebroken wiel.


“In het fesh-fesh rijden is al geen feest, maar in het donker helemaal niet. We moesten steeds stoppen om te kijken en zijn er op die manier stukje bij beetje doorheen gepuzzeld. Maar we hebben het wel helemaal op eigen kracht gedaan, zonder te moeten worden gesleept door een truck. Dat geeft heel veel voldoening.”

De twaalfde etappe was pittig, maar niet zo loodzwaar als de voorgaande. “Met zo weinig slaap een liaison van 400 kilometer rijden over slingerende bergweggetjes is vermoeiend. We zaten te knikkebollen in de auto en hebben om beurten gereden, anders was het te gevaarlijk. De duinen waren leuk. Dat is wel mijn terrein. En we waren keurig voor het donker binnen, dus eigenlijk is er niets aan de hand.”

Bij Aart Schoones was wel van alles aan de hand. Hij reed midden op een duin een band kapot. “Mijn eigen schuld,” sprak Schoones nuchter. “Ik maakte een stuurfout. We hadden de top van een duin verkeerd ingeschat. Remmen kon niet, dus gas erop en afsteken naar beneden. Daar reed ik met een te hoge snelheid de band eraf.”
Schoones stond met zijn truck op een bijzonder ongelukkige plek waar hij moeilijk weg kwam en waar het vreselijk lastig was de band te wisselen. “Dat heeft een paar uur tijd en heel veel graven gekost. Het zand is zo los dat alles wat je weg graaft meteen weer vol loopt. En niemand die stopte om te helpen, terwijl ik al dagen achtereen iedereen loop te helpen. Dat vond ik niet erg sympathiek.” Behalve twee jeepjes lostrekken hield Schoones het daarom maar voor gezien met helpen. “Je kunt niet iedereen helpen.”

De rest van de proef leverde geen problemen op. “Het was een mooie, technische proef waar je met een beetje vaardigheid best doorheen kwam. En weer netjes voor het donker binnen. Mij hoor je niet klagen.”